Ինչ զով գիշեր է,
Մեկն ինձ հիշել է,
Նա ինձ հուշել է անհիշելին
Նա է իմ հույսը, անտարակույսը,
Նա է իմ լույսը մութ գիշերին:
Նա ով եկել էր կյանքս բեկել եր,
Բախտս թեքել էր ինքն իր բախտին
Բայց արդեն ուշ է, հուշը մշուշ է
Սերը քնքուշ էր կեսգիշերին....
Ներս արի, ներս արի, ինչ ես կանգնել,
Ինչ ես հիմար ժպիտով քարացել,
Սա Երևանն է, այստեղ դու տանն ես
ՈՒր քեզ սպասում են դեռ կեսգիշերին
ՈՒ կամ սիրում են, կամ հայհոյում են,
Կամ հիշեցնում են անհիշելին....
Ներս արի, ներս արի, ինչես կանգնել,
Ինչես հիմար ժպիտով քարացել,
Սա քո փողոցն է, կյանքի դպրոցն է
ՈՒր քեզ հիշում են դեռ չեն մոռացել...
Ինչ զով գիշեր է,
Մեկն ինձ հիշել է,
Նա ինձ հուշել է անհիշելին
Բայց արդեն ուշ է, հուշը մշուշ է
Սերը քնքուշ էր կեսգիշերին....
