Սարի լանջն է մահճակալ,

 Չեչոտ քարը գլխակալ.

Մի հին կարպետ ուսերին,-

Այս է հովվի անկողին:

 

Երբ անձերվ է կաթկտում,

Եվ կարպետը՝ թըխկթըխկում,

Հովիվն անուշ քնի մեջ

Քաղցր երազ է տեսնում,

Եվ խնդում, ծիծաղում.

ՈՒխա՜յ, ուխա՜ջ, սիրու՛ն հովիվ,

Քունդ անու՜շ...

 

Ղազարոս Աղայան

Теги: армянские стихи армянские стихи на армянском языке Ղազարոս Աղայան Xazaros Axayan Хазарос Ахаян