Ու՜շ-ու՜շ են գալիս, բայց ո´չ ուշացած.

ծնվում են նրանք ճի´շտ ժամանակին:

Եվ ժամանակից առաջ են ընկնում,

Դրա համար էլ չեն ներում նրանց:

Անտոհմ չեն նրանք կամ անհայրենիք,

Հասարակ մորից ու հորից ծնված ՝

Սերում են նրանք և ա´յն վայրենուց,

Որ էլ չէր կարող ապրել քարայրում:

Սերում են նրանք և ա´յն ծերուկից,

Որ նախընտրում էր քնել տակառում:

Սերում են նրանք և ա´յն պատանուց,

Որ սիրահարվեց իր իսկ պատկերին:

Սերում են նրանք բոլո՜ր նրանցից,

Որ սատանայի հոգի են ծախում,

Միայն թե ամեն մտածածն իրենց.

Ի՜նչ փույթ թե սատկեն ժամանակից շուտ:

Անվտանգ՝ ինչպես հրդեհն արևի,

Անվնաս՝ ինչպես օգտակար լորտուն,

Վախ են ներշնչում պետություններին

Մինչև իսկ իրենց կամքին հակառակ:

Արքաների հետ խոսում են "դու" ով,

Եթե, իհարկե, լսում են նրանց,

Իսկ թե չեն լսում, մե՜կ է, չե՜ն լռի,

Կխոսեն նույնիսկ իրենց կոշկի´ հետ:

Ով սահմանում է նոր օրենք ու կարգ՝

Հայտարարվում է և օրենքից դուրս:

Բայց չեն վախենում նրանք չար մահից.

Ապրում են դժվար ու մեռնում են հեշտ...

 

Պարույր Սևակ