Ոտքերն հողին, հողին, հողին՝

Եկավ-գնաց, եկավ-գնաց,

ունատ, դեղին, գունատ, դեղին:

Ձեռքը շարժեց մեկ վեր, մեկ վար,

Ոտքը խփեց - մեռե՛լ, մեռե՛լ,-

Առաջ եկավ դժվա՜ր, դժվա՜ր,

Ձեռքը շարժեց մեկ վար, մեկ վեր:

Ահա՛, ահա՜ -թեքվե՜ց, թեքվե՜ց,

Կընկնի՛, կընկնի՛... բայց չէ՛. նայի՛.

Շուրթը շրթից դանդաղ ջոկվեց,

Մնաց մի պահ՝ աչքը մահի:

Ու սո՜ւր ճչաց՝ կարծես բռնի

Աչքերն, անշարժ, հեռուն գամած.-

Այդպես հոգի՛ս պիտի մեռնի -

Теги: армянские стихи армянские стихи на армянском языке Եղիշե Չարենց